Przewiń treść

Cinque Terre. Miasta ukryte przed piratami Sułtana. Część III

Z Riomaggiore można iść poprowadzoną stromym wybrzeżem Via dell’Amore „Ścieżką miłości”, by podążyć w kierunku Manaroli.

Tu kolorowe domy niczym grzyby obrosły potężną skałę wcinającą się w morze. Domy pną się jeden ponad drugim. Przyklejone są do doliny opadającej do morza. Budowano je na murach dawnego zamku zburzonego w XIII wieku.

 

Położona na skale Manarola widziana od zachodu. W głębi za górą znajduje się Riomaggiore. Na zboczach widać tarasowo ukształtowane winnice. Fot. Jerzy S. Majewski
Położona na skale Manarola widziana od zachodu. W głębi za górą znajduje się Riomaggiore. Na zboczach widać tarasowo ukształtowane winnice. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Z kolejnego stulecia pochodzi tu gotycki kościół San Lorenzo. Manarola uważana jest za najstarsze z miast Cinque Terre. I tu uprawiane jest lokalne wino „Sciacchetra”.

Głęboka izolacja miasteczka sprawiła, że posługiwano się w nim lokalnym dialektem Manarolese, różniącym się nieco od dialektów w okolicach.

Z Manaroli do Corniglii ścieżką zawieszoną na skale idzie się dziś godzinę (przejazd tunelami koleją to ledwo kilka minut!).

Kilkaset lat temu i tutaj można było dotrzeć jedynie morzem, by potem wspiąć się na szczyt kolejnej wysokiej na 90 metrów i niemal pionowej skały. I choć z jednego miasteczka dobrze widać drugie, to łatwo wyobrazić sobie czasy, gdy dotarcie z Manaroli dla Corniglii było dla wielu ludzi wyprawą.

Corniglia jest najmniejszym z miasteczek. Tu na szczycie wznosi się barokowy kościół San Pietro z gotyckim portalem. Dodajmy, że współcześnie u podnóża skały znajduje się plaża, na którą można dotrzeć jedynie tunelem i na której za opłatą  można opalać się nago.

 

Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski
Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski
Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski
Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski
Cinque Terre. Natura. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Z Corniglii jest stosunkowo niedaleko do Vernazzy. To chyba najciekawsze z miasteczek. Nie jest położone na wysokiej skale, lecz w częściowo schowanej za górą, skalistej zatoczce idealnej na mały port. Nad miastem góruje kamienna wieża zamku Doriów.

 

W gruncie rzeczy to nie zamek, tylko rodzaj wieży obronnej. W przewodnikach można wyczytać, że to wieża zbudowana jeszcze w XV wieku dla wypatrywania piratów. W rzeczywistości łodzie pirackie łatwiej było wypatrzyć z sąsiednich gór, wysoko zawieszonych nad miastem.

Sama wieża, bardzo stara i w XV oraz XVI wieku otoczona skromniutkimi fortyfikacjami, pełniła za to dobre miejsce schronienia dla mieszkańców miasteczka przed piratami. Wieża spełniała swoją rolę pod warunkiem, że mieszkańcy miasteczka nie dali się zaskoczyć. Trzeba było wytężać wzrok. W dzień i w nocy.

Z koszmarną regularnością pirackie napady powtarzały się w Vernazzy w XV i XVI stuleciu. Z drugiej strony, co jakiś czas w naturalnym porcie ukrywały się genueńskie, czy niekiedy hiszpańskie statki zwalczające piratów. Wtedy mieszkańcy mogli czuć się bardziej bezpieczni, choć kontakt z marynarzami zapewne nie należał do łatwych.

Drogę, tak jak do innych miejscowości, poprowadzono tu dopiero w drugiej połowie ubiegłego stulecia. Pozostawała komunikacja morzem.

 

Vernaza. O znaczeniu miasteczka decydował naturalny port. Fot. Jerzy S. Majewski
Vernaza. O znaczeniu miasteczka decydował naturalny port. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Na końcu cypla wznosi się tzw. Zamek Doriow. Fot. Jerzy S. Majewski
Na końcu cypla wznosi się tzw. Zamek Doriow. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Vernazza. Ciasno stłoczona zabudowa głównej ulicy wytyczonej na tle doliny. Fot. Jerzy S. Majewski
Vernazza. Ciasno stłoczona zabudowa głównej ulicy wytyczonej na tle doliny. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Jak do wszystkich miasteczek Cinque Terre i tutaj można dojechać koleją. Stacja ulokowana jest pomiędzy wylotami tunelu. Fot. Jerzy S. Majewski
Jak do wszystkich miasteczek Cinque Terre i tutaj można dojechać koleją. Stacja ulokowana jest pomiędzy wylotami tunelu. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Vernazza. Dziś miasteczko żyje z turystów. Na zdjęciu główna ulica miejscowości Via Roma. Fot. Jerzy S. Majewski
Vernazza. Dziś miasteczko żyje z turystów. Na zdjęciu główna ulica miejscowości Via Roma. Fot. Jerzy S. Majewski

 

W Vernazzy warto zatrzymać się na dłużej. I to nie tylko po to, by wypić kawę na głównym placu miasta (Piazza Marconi) otaczającym z trzech stron naturalny basen portowy, ale aby odkrywać skromne zabytki stłoczone na niewielkiej powierzchni.

W bardziej spokojnych czasach miasteczko żyło z upraw winorośli i produkcji wina. Dziś szczyci się dobrze ocenianym białym winem z miejscowego szczepu.

Tu i ówdzie wejścia do kamieniczek mają skromne i dość zmurszałe kamienne portale. Gotyckie i renesansowe.

Nie brak drobnych detali jeszcze starszych. Oglądając kamieniczki, wąziutkie uliczki, przesmyki ze schodami i zaułki, nie mamy wątpliwości, że przez większość istnienia miasteczka żyło się w nim biednie i nierzadko z duszą na ramieniu.

O tym, że miasteczko jest bardzo stare świadczą rzucające się w oczy, romańskie ściany nawy i prezbiterium kościoła Santa Margherita s’Antiochia, który istniał już na pewno w 1251 r.

 

Vernazza. Romańskie prezbiterium kościoła Santa Margherita. Fot. Jerzy S. Majewski
Vernazza. Romańskie prezbiterium kościoła Santa Margherita. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Vernazza. W sercu miasteczka obok naturalnego portu znajduje się główny plac - Piazza Marconi. Fot. Jerzy S. Majewski
Vernazza. W sercu miasteczka obok naturalnego portu znajduje się główny plac – Piazza Marconi. Fot. Jerzy S. Majewski

 

Od stuleci piraci nie zagrażają już wybrzeżu. A jednak i obecnie zdarzają się tu tragedie. Zaledwie kilka lat temu, w 2011 r.,  Vernazza zdewastowana została zejściem lawiny błotnej. Zginęło 11 osób, a wiele domów zostało uszkodzonych.

Czytaj dalej w części IV:

Cinque Terre. Miasta ukryte przed piratami Sułtana. Część IV

Tagi

architektura art deco barok Belgia Białoruś brzydota Budapeszt Cinque Terre cmentarz design Emilia Florencja Gdańsk Gdynia Genua Hiszpania II wojna światowa infrastruktura miejska Italia kamienice Katowice Kraków malarstwo mała architektura modernizm nowe inwestycje odbudowa pałace Podróże Portugalia Powstanie Warszawskie Poznań Praga renesans renowacja rozbiórka Rzym secesja Sezam sztuka ulotna wakacje Warszawa wieżowce wrzesień 1939 Élisabeth Vigée Le Brun